Dit project is voortgekomen uit het A20 Atelier. Een project vanuit een vraag van Rijkswaterstaat, die beginnende kunstenaars vroeg hun visie te delen over de snelweg en haar habitat. In het bijzonder de A20, knooppunt Terbrechtse Plein. Onder leiding van de kunstenaar Melle Smets hebben wij ons 3 maanden intensief met de A20 bezig gehouden en we hebben zelfs een week onder de snelweg gekampeerd. Het project bestond uit samen werken, eten en slapen. Het avondprogramma werd gevuld met lezingen van andere kunstenaars, filosofen en medewerkers van Rijkswaterstaat. Ook konden we samenwerken met gastkunstenaars als Dirk van Lieshout en Doris D. Voor dit project heb ik samengewerkt met Lori van Vlerken.
Concept:
Wij zien de snelweg als een landschap; waarbij het zichtbare en onzichtbare samenkomt. Met het zichtbare doelen wij op de tastbare materie en het onzichtbare uit zich in residuen en randverschijnselen die vrijkomen door activiteit op de snelweg. Dit kan zich uiten in het geluid wat auto's produceren alsmede de luchtdruk en trillingen hiervan.
De ruimte tussen tastbaar en ontastbaar, is de ruimte waarin ons experiment ligt. In het proces hebben wij een laboratorium opgezet om het onzichtbare visueel over te brengen.
Wij hebben als klankbord gefungeerd met ons lichaam als instrument. Door gebruik te maken van onze zintuigen, bleek het ritme van de snelweg het meest overheersende residu. Op dit ritme hebben wij direct gereageerd door de snelweg terug te kaatsen zoals het bij ons binnenkomt.
Onze expressie is een poëtische benadering van harde materie, waarin wij ons hebben laten meevoeren in het ritme van het totale landschap.
